Co zrobić po wykryciu incydentu?

Michał Rutkowski • dla zespołów bezpieczeństwa i IT oraz IOD • opublikowano 14 lipca 2026 • aktualizacja 19 października 2026 • 14 min czytania

Krótka odpowiedź

Najpierw potwierdzić zdarzenie i zabezpieczyć ślady, potem ograniczyć skutki. Ocenę prawną prowadzi się równolegle od pierwszych godzin, a nie po zakończeniu działań technicznych. Wykrycie uruchamia kilka niezależnych zegarów naraz. Podmiot kluczowy lub ważny w rozumieniu ustawy o KSC przekazuje do CSIRT niezwłocznie wczesne ostrzeżenie o incydencie poważnym, najpóźniej w ciągu 24 godzin, a zgłoszenie incydentu poważnego najpóźniej w ciągu 72 godzin. Oba terminy liczy się od wykrycia incydentu, a odrębne reguły mają dostawca usług zaufania i podmiot ważny będący podmiotem publicznym (art. 11 ust. 1a i art. 12c). Podmioty z sektora bankowości i infrastruktury rynków finansowych zgłaszają zamiast tego według DORA. Administrator zgłasza naruszenie ochrony danych Prezesowi UODO bez zbędnej zwłoki, w miarę możliwości w ciągu 72 godzin od jego stwierdzenia. Nie zgłasza go, gdy jest mało prawdopodobne, by naruszenie skutkowało ryzykiem dla praw lub wolności osób. Przy wysokim ryzyku bez zbędnej zwłoki zawiadamia też osoby, których dane dotyczą, chyba że zachodzi wyjątek z art. 34 ust. 3 RODO. Podmiot przetwarzający zgłasza naruszenie administratorowi, a nie organowi. Terminy umowne biegną od momentu wskazanego w umowie. W działaniach technicznych kolejność jest ważniejsza od tempa. Czynność wykonana za wcześnie — na przykład odtworzenie systemu z kopii przed zabraniem materiału dowodowego — zamyka drogę do ustaleń, których nie da się później powtórzyć.

Masz incydent teraz? Wybierz, co się stało

Narzędzie „Mam incydent – co teraz?” pokaże pierwsze kroki dla wybranego zdarzenia i wstępnie wskaże, które terminy z RODO i KSC już biegną. Na koniec pobierzesz plan działania w PDF. Bezpłatnie, bez konta i bez plików cookies.

Pliki zaszyfrowane, ktoś żąda okupu

Atak ransomware — co zrobić w pierwszej godzinie?

Sprawdź

Pracownik podał hasło w fałszywym mailu

Phishing — czy to już incydent do zgłoszenia?

Sprawdź

Ktoś przejął skrzynkę albo konto Microsoft 365

Przejęte konto — kogo trzeba powiadomić?

Sprawdź

Zginął służbowy laptop albo telefon

Zgubiony laptop z danymi — czy zgłaszać do UODO?

Sprawdź

E-mail z danymi trafił do złej osoby

Mail do niewłaściwej osoby — czy to naruszenie?

Sprawdź

Dostawca napisał, że wyciekły dane

Wyciek u dostawcy — co musi zrobić administrator?

Sprawdź

Coś jest nie tak, ale nie wiem co

Nie musisz znać nazwy zdarzenia. Narzędzie zapyta po kolei o to, co się stało, kiedy to wykryto, czyje to dane i czy podlegasz KSC.

Zacznij od pytań

Dlaczego to pytanie w ogóle powstaje

Większość organizacji ma procedurę reagowania na incydenty i większość tych procedur opisuje ścieżkę techniczną. Określa, kto przyjmuje zgłoszenie, jak je klasyfikować i kiedy eskalować. Pytanie „co dalej” pojawia się w innym momencie — wtedy, gdy zdarzenie jest już potwierdzone, część systemów nie działa, a kilka osób jednocześnie czeka na decyzję. Procedura mówi wtedy, kto ma coś zrobić, ale rzadko mówi, w jakiej kolejności i czego nie robić.

Drugie źródło wątpliwości jest regulacyjne. To samo zdarzenie potrafi uruchomić obowiązki w dwóch albo trzech reżimach naraz, a każdy z nich liczy czas od czego innego. Podmiot kluczowy lub ważny w rozumieniu ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (KSC) reaguje na incydent poważny od chwili jego wykrycia. Administrator danych w rozumieniu RODO reaguje na naruszenie ochrony danych od chwili jego stwierdzenia. Według EROD stwierdzenie następuje w chwili uzyskania przez administratora dostatecznej pewności, że incydent bezpieczeństwa doprowadził do narażenia danych osobowych (wytyczne 9/2022, pkt 31). Te dwa momenty mogą wypaść w tej samej godzinie, ale przy zdarzeniach rozłożonych w czasie potrafią dzielić je dni.

Trzecie źródło jest najbardziej praktyczne. Pierwsze godziny rozstrzygają o tym, czym organizacja będzie dysponowała później. Ślady w systemach mają ograniczoną trwałość. Logi się rotują, pamięć ulotna znika po restarcie, migawki maszyn wirtualnych są nadpisywane. Zespół, który w pierwszym odruchu przywraca działanie usługi, postępuje racjonalnie z perspektywy ciągłości — i jednocześnie usuwa materiał, na którym miała się oprzeć ocena zasięgu zdarzenia, treść zgłoszenia do organu i rozmowa z ubezpieczycielem.

Co trzeba ustalić przed decyzją

Czy zdarzenie jest potwierdzone i co dokładnie objęło

Sygnał to jeszcze nie incydent. Według Ministra Cyfryzacji momentem wykrycia jest zidentyfikowanie zdarzenia jako incydentu, a nie chwila jego zaistnienia (pyt. 6.5). Minister wskazuje też, że informację o zdarzeniu podmiot może uzyskać od dostawcy usługi. Zanim organizacja uruchomi pełną reakcję, ktoś musi potwierdzić, że zdarzenie rzeczywiście zaszło, i wstępnie określić jego zasięg. Chodzi o to, które systemy i które dane objęło, jakiego okresu dotyczy i czy dostęp nadal trwa. Weryfikacja ma być krótka i udokumentowana co do godziny, bo od niej liczy się dalsza chronologia. Minister wiąże moment wykrycia z chwilą, w której podmiot może stwierdzić, że zdarzenie jest incydentem (pyt. 6.5). Przeciąganie weryfikacji nie powinno więc przesuwać tego momentu.

Zasięg ustala się w trzech wymiarach naraz. Chodzi o to, co przestało działać, co zostało zmienione i co mogło zostać ujawnione. Trzeci wymiar bywa badany na końcu. O obowiązkach wobec organu ochrony danych może jednak przesądzić każdy z trzech. Naruszenie ochrony danych osobowych to naruszenie bezpieczeństwa prowadzące do nieuprawnionego ujawnienia danych lub dostępu do nich, ale też do ich przypadkowego lub niezgodnego z prawem zniszczenia, utracenia albo zmodyfikowania (art. 4 pkt 12 RODO). EROD wskazuje, że administrator nie powinien czekać z oceną ryzyka na szczegółową analizę kryminalistyczną i (wczesne) kroki zaradcze (wytyczne 01/2021, pkt 9). Gdy nie da się wykluczyć naruszenia ochrony danych osobowych, przyjmij roboczo, że mogło do niego dojść. Obie ścieżki prowadzi się wtedy równolegle, bo zawężenie ustaleń jest łatwiejsze niż nadrobienie straconego czasu.

Kto prowadzi sprawę i kto podejmuje które decyzje

W sprawnej reakcji rozdzielone są trzy role. Ktoś prowadzi sprawę i pilnuje chronologii. Ktoś decyduje o działaniach technicznych — odcięciu segmentu sieci, wyłączeniu konta, wstrzymaniu odtwarzania. Ktoś przygotowuje kwalifikację prawną i zgłoszenia. Po stronie RODO inspektor ochrony danych doradza, a decyzję o zgłoszeniu podejmuje i podpisuje osoba reprezentująca administratora. Po stronie cyberbezpieczeństwa tę rolę pełni osoba odpowiedzialna za obowiązki z ustawy o KSC.

Role te mogą być łączone w mniejszej organizacji, ale muszą być nazwane przed zdarzeniem. W ustawie o KSC odpowiedzialność za wykonywanie obowiązków dotyczących obsługi i zgłaszania incydentów spoczywa na kierowniku podmiotu i nie znika przez powierzenie zadań innej osobie — ustawa przewiduje dla kierownika odrębną karę pieniężną między innymi za niewykonanie obowiązków dotyczących zgłaszania incydentów i sprawozdawczości. Karę tę można nałożyć po raz pierwszy po 3 kwietnia 2028 r. (art. 35 nowelizacji). Odroczenie nie zmienia terminów zgłoszeń. Wynika z tego prosty wniosek organizacyjny. Kierownictwo musi dowiedzieć się o incydencie poważnym na tyle wcześnie, żeby decyzje o zgłoszeniu zapadały w terminie, a nie po jego upływie.

Które zegary już biegną

Terminy trzeba znać zawczasu, bo w trakcie zdarzenia nie ma czasu na ich ustalanie.

  • Ustawa o KSC — podmioty kluczowe i ważne. Wczesne ostrzeżenie o incydencie poważnym przekazuje się niezwłocznie, nie później niż w ciągu 24 godzin od momentu wykrycia. Zgłoszenie incydentu poważnego składa się niezwłocznie, nie później niż w ciągu 72 godzin — również od momentu wykrycia, a nie od wczesnego ostrzeżenia. To najczęstsze przekłamanie w opracowaniach i najkosztowniejsze w praktyce, bo daje złudzenie trzech dodatkowych dni.
  • Ustawa o KSC — sprawozdawczość po zgłoszeniu. Sprawozdanie okresowe przekazuje się wyłącznie na wniosek właściwego CSIRT. Sprawozdanie końcowe — nie później niż w ciągu miesiąca od dnia zgłoszenia. Jeżeli w tym czasie obsługa incydentu jeszcze się nie zakończyła, podmiot przekazuje sprawozdanie z postępu obsługi, a sprawozdanie końcowe składa w ciągu miesiąca od jej zakończenia. Kanałem jest centralny system teleinformatyczny S46.
  • RODO — administrator danych. Zgłoszenie naruszenia Prezesowi UODO następuje bez zbędnej zwłoki, a w miarę możliwości nie później niż w terminie 72 godzin od stwierdzenia naruszenia — chyba że jest mało prawdopodobne, by naruszenie skutkowało ryzykiem naruszenia praw lub wolności osób. Standardem jest „bez zbędnej zwłoki”; 72 godziny to granica, a nie termin do wykorzystania. Do zgłoszenia po jej upływie dołącza się wyjaśnienie przyczyn opóźnienia. Jeżeli nie da się zebrać kompletu informacji, przepisy dopuszczają przekazywanie ich sukcesywnie.
  • RODO — podmiot przetwarzający. Procesor, który stwierdził naruszenie, zgłasza je administratorowi bez zbędnej zwłoki. Według wytycznych EROD 9/2022 zasadniczo administrator stwierdza naruszenie w momencie, w którym podmiot przetwarzający poinformował go o jego wystąpieniu. Umowa powierzenia powinna więc wyznaczać konkretny czas i kanał powiadomienia, a sposób liczenia terminu opisuje materiał Jak liczyć 72 godziny na zgłoszenie naruszenia?.
  • Zobowiązania sektorowe i umowne. Podmioty finansowe mają odrębne terminy wynikające z rozporządzenia DORA i standardów technicznych do niego, a wiele umów z klientami zawiera własne zobowiązania informacyjne, zwykle krótsze niż ustawowe. Podmioty kluczowe i ważne z sektora bankowości i infrastruktury rynków finansowych zgłaszają poważne incydenty związane z ICT według DORA, a nie według ustawy o KSC (art. 8i ust. 1 ustawy). Obowiązki z RODO i z umów biegną równolegle do terminów z ustawy o KSC albo z DORA.

Dwie reguły przejściowe zmieniają adresata zgłoszeń i moment, od którego terminy wiążą organizację.

Do kogo faktycznie idzie zgłoszenie. Ustawa kieruje zgłoszenia do właściwego CSIRT sektorowego, ale przepisy przejściowe stanowią, że do czasu ogłoszenia komunikatu o osiągnięciu przez ten CSIRT zdolności operacyjnej zgłasza się do właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK albo CSIRT GOV. Organy właściwe mają na ustanowienie CSIRT-ów sektorowych osiemnaście miesięcy od wejścia nowelizacji w życie. Do dnia wydania takiego komunikatu dla sektora adresatem jest CSIRT poziomu krajowego. Wyjątkiem są sektory, w których sektorowy zespół cyberbezpieczeństwa powołano przed 2025 r. (art. 44 ust. 3 nowelizacji). Taki zespół stał się CSIRT sektorowym z dniem wejścia nowelizacji w życie (art. 46 nowelizacji) i to on jest adresatem. Sprawdź, który z tych stanów wpisano w procedurze. Zgłoszenie składa się przez system S46 (art. 11 ust. 2 ustawy). Według Ministra Cyfryzacji system kieruje je do właściwego CSIRT, a zespoły przekazują sobie zgłoszenia według właściwości (pyt. 6.13 i 7.2).

Od kiedy terminy zgłoszeń wiążą organizację. Podmioty, które 3 kwietnia 2026 r. spełniały przesłanki uznania za podmiot kluczowy albo ważny, mają czas do 3 kwietnia 2027 r. na wdrożenie obowiązków z rozdziału 3 ustawy (art. 33 ust. 1 nowelizacji). Obowiązki te obejmują zgłaszanie incydentów poważnych. Podmiot, który spełni przesłanki później, ma na wdrożenie tych obowiązków 12 miesięcy od dnia ich spełnienia (art. 16 ustawy). Dla dawnych operatorów usług kluczowych termin na przejście na nowe zasady zgłaszania incydentów poważnych upłynął 3 października 2026 r. (art. 33 ust. 4 nowelizacji).

Osobne reguły dotyczą dwóch grup. Dostawca usług zaufania zgłasza incydent poważny w ciągu 24 godzin od wykrycia. Podmiot ważny będący podmiotem publicznym jest zwolniony z przekazywania wczesnego ostrzeżenia oraz sprawozdań — okresowego, z postępu obsługi i końcowego.

Kwalifikacja organizacji przesądza, które z tych zegarów mogą jej w ogóle dotyczyć. Czy któryś z nich ruszył, rozstrzyga charakter zdarzenia. Organizacje, które nie mają tego rozstrzygniętego na piśmie, zwykle zaczynają od ustalenia zakresu obowiązków w NIS2 i KSC, zanim połączą ścieżki zgłoszeniowe w jedną procedurę.

Kiedy zdarzenie jest incydentem poważnym

Klasyfikacja nie jest oceną intuicyjną. Progi uznania incydentu za poważny — według rodzaju zdarzenia w poszczególnych sektorach i podsektorach — określa Rada Ministrów w rozporządzeniu, biorąc pod uwagę liczbę użytkowników dotkniętych zakłóceniem, czas oddziaływania incydentu na usługę, zasięg geograficzny oraz inne czynniki charakterystyczne dla sektora. Z tej delegacji wyłączone są podmioty, dla których progi ustaliła Komisja Europejska w rozporządzeniu wykonawczym 2024/2690. Stosuje je bezpośrednio część podmiotów z sektorów infrastruktury cyfrowej, zarządzania usługami ICT i dostawców usług cyfrowych. Do czasu wydania nowego rozporządzenia krajowego obowiązują progi z rozporządzenia Rady Ministrów z 31 października 2018 r., najdłużej do 3 kwietnia 2027 r. (art. 32 pkt 1 nowelizacji). Obejmuje ono sektory i podsektory z dawnego załącznika nr 1 do ustawy. Organizacja spoza zakresu rozporządzenia z 2018 r. i rozporządzenia 2024/2690 nie ma dziś progu w przepisach wykonawczych. Ocenia zdarzenie według definicji incydentu poważnego z ustawy (art. 2 pkt 7).

Praktyczny wniosek jest taki, że progi trzeba mieć wypisane w procedurze przed zdarzeniem, z podaniem, które źródło obowiązuje daną organizację. Ustalanie tego w trakcie pierwszej doby zjada czas, którego w niej nie ma.

Co zabezpieczyć, zanim zacznie się przywracanie

Ograniczanie skutków i zbieranie dowodów nie wykluczają się, ale wymagają kolejności. Przed odtworzeniem środowiska warto zabezpieczyć obrazy zajętych systemów i pamięć ulotną, wyeksportować logi z systemów o krótkiej retencji oraz zapisać konfigurację w stanie sprzed zmian. Izolacja segmentu sieci jest przy tym bezpieczniejsza od wyłączenia maszyny, ponieważ zatrzymuje działanie napastnika, nie kasując stanu systemu.

Równolegle prowadzi się jedną chronologię zdarzenia. Zapis, kto, kiedy i co ustalił lub zmienił, jest później podstawą zgłoszenia, rozliczenia z ubezpieczycielem i odpowiedzi na pytania organu. Odtwarzanie tej osi czasu tydzień po zdarzeniu, z pamięci kilku osób, daje wynik, którego nie da się obronić.

Kto jeszcze musi się dowiedzieć

Poza organami krąg informowanych wyznaczają przepisy, relacje umowne i faktyczny wpływ zdarzenia — w tej kolejności, bo pierwszy element bywa pomijany.

Ustawa o KSC nakłada na podmioty kluczowe i ważne dwa obowiązki informacyjne wobec użytkowników usług. Przy poważnym cyberzagrożeniu podmiot informuje użytkowników, na których zagrożenie może mieć wpływ, o możliwych do podjęcia środkach zapobiegawczych; o samym zagrożeniu informuje wtedy, gdy nie zwiększy to poziomu ryzyka dla bezpieczeństwa systemów. Przy incydencie poważnym mającym niekorzystny wpływ na świadczenie usług — informuje użytkowników o incydencie. To są obowiązki, a nie decyzje komunikacyjne. Gdy ich warunki są spełnione, pytanie brzmi „jak i kiedy”, a nie „czy”.

Dalej wchodzą relacje umowne. Jeżeli organizacja jest podmiotem przetwarzającym, jej pierwszym adresatem są administratorzy, dla których przetwarza dane — i to oni, nie ona, podejmują decyzję o zgłoszeniu do organu. Osobną decyzją jest zawiadomienie osób, których dane dotyczą. Powstaje przy wysokim ryzyku naruszenia ich praw lub wolności i ma nastąpić bez zbędnej zwłoki (art. 34 ust. 1 RODO). Nie jest wymagane, gdy dane objęte naruszeniem chroniło na przykład szyfrowanie uniemożliwiające odczyt osobom nieuprawnionym, gdy administrator następnie wyeliminował prawdopodobieństwo wysokiego ryzyka albo gdy wymagałoby niewspółmiernie dużego wysiłku (art. 34 ust. 3 RODO). W tym ostatnim przypadku zastępuje je publiczny komunikat albo podobny środek równie skutecznie informujący osoby. Sposób oceny ryzyka opisuje materiał Czy każde naruszenie ochrony danych trzeba zgłosić?.

Komunikacja wewnętrzna wymaga tej samej dyscypliny co zewnętrzna. Jedno źródło informacji, jeden zatwierdzony komunikat i wyraźne wskazanie, czego jeszcze nie wiadomo, ograniczają liczbę wersji krążących po organizacji — a to one najczęściej trafiają potem na zewnątrz w postaci, której nikt nie zatwierdził.

Pierwsza doba — lista kontrolna

Godziny 0–4

  • Potwierdzić zdarzenie oraz zapisać datę i godzinę, w której rozpoznano je jako incydent.
  • Wyznaczyć osobę prowadzącą sprawę i uruchomić jedną, wspólną chronologię.
  • Zabezpieczyć logi, obrazy systemów i pamięć ulotną przed jakimkolwiek przywracaniem.
  • Zatrzymać rozprzestrzenianie. Służą do tego izolacja segmentu, odebranie dostępów, wymuszenie zmiany poświadczeń.
  • Ustalić wstępny zasięg. Obejmuje on systemy, kategorie danych, okres oraz szacunkową liczbę osób, których dane mogły zostać objęte.
  • Sprawdzić, które reżimy dotyczą organizacji, i wpisać do chronologii godziny upływu terminów. Terminy wczesnego ostrzeżenia (24 h) i zgłoszenia incydentu poważnego (72 h) liczy się od wykrycia incydentu, a nie jeden od drugiego. Termin 72 h z RODO biegnie od stwierdzenia naruszenia.
  • Powiadomić kierownictwo w zakresie potrzebnym do podjęcia decyzji o zgłoszeniach.

Doba pierwsza

  • Powiadomić dostawców oraz administratorów, wobec których organizacja ma obowiązki umowne lub ustawowe.
  • Przygotować i wysłać wczesne ostrzeżenie, jeżeli zdarzenie jest incydentem poważnym — do CSIRT właściwego na dziś, nie docelowo.
  • Rozstrzygnąć, czy powstał obowiązek poinformowania użytkowników usług, i przygotować treść komunikatu.
  • Przeprowadzić ocenę ryzyka dla osób i podjąć decyzję o zgłoszeniu do Prezesa UODO albo o jej braku — wraz z uzasadnieniem.
  • Podjąć decyzję o zawiadomieniu osób, których dane dotyczą. Przy wysokim ryzyku zawiadomienie wysyła się bez zbędnej zwłoki, chyba że zachodzi wyjątek z art. 34 ust. 3 RODO.
  • Zapisać naruszenie w dokumentacji naruszeń niezależnie od tego, czy zostało zgłoszone.

Zapamiętaj

Sekwencja działań ma wartość dopiero wtedy, gdy przed zdarzeniem przypisano do każdego punktu konkretną rolę, a nie dział.

Najczęstsze błędy

  • Przywrócenie usługi przed zabezpieczeniem śladów. Najczęstszy i najtrudniejszy do naprawienia. Po odtworzeniu z kopii zwykle nie da się już ustalić, jak długo trwał dostęp ani co zostało pobrane.
  • Doliczanie 72 godzin do wczesnego ostrzeżenia. Oba terminy z ustawy o KSC biegną od wykrycia incydentu. Procedura, w której zgłoszenie ma nastąpić „w ciągu 72 godzin od wczesnego ostrzeżenia”, planuje przekroczenie terminu.
  • Wspólna rubryka na datę wykrycia incydentu i stwierdzenia naruszenia. To dwa odrębne ustalenia. Jedno dotyczy wpływu na usługę, drugie narażenia danych. Mogą wypaść w tej samej chwili — ale przy jednym polu w dokumentacji nie da się wykazać, kiedy i na jakiej podstawie stwierdzono naruszenie.
  • Wpisanie do procedury docelowego adresata zgłoszeń. CSIRT sektorowe dopiero powstają. Do czasu komunikatu o zdolności operacyjnej właściwego CSIRT sektorowego zgłoszenia trafiają do CSIRT MON, NASK albo GOV. Wyjątkiem jest sektor, w którym sektorowy zespół cyberbezpieczeństwa powołano przed 2025 r. Tam adresatem jest już CSIRT sektorowy.
  • Uznanie, że zgłoszenie do CSIRT wyczerpuje obowiązki. Zgłoszenia w różnych reżimach mają różnych adresatów, różny zakres i różne terminy. Żadne z nich nie zastępuje pozostałych. Nie zastępują też obowiązku poinformowania użytkowników usług. W sektorze bankowości i infrastruktury rynków finansowych zgłoszenie według DORA zajmuje miejsce zgłoszenia z ustawy o KSC, ale nie zgłoszenia do Prezesa UODO (art. 8i ust. 1 ustawy o KSC, art. 33 ust. 1 RODO).
  • Traktowanie utraty dostępności jako sprawy wyłącznie technicznej. Utrata dostępu do danych osobowych wskutek incydentu bezpieczeństwa jest naruszeniem ochrony danych tak samo jak ich ujawnienie, nawet jeżeli kopia zapasowa zadziałała.
  • Komunikacja rozproszona. Równoległe wiadomości od działu IT, obsługi klienta i zarządu, różniące się treścią, tworzą później problem większy niż samo zdarzenie.
  • Zamknięcie sprawy na przywróceniu działania. Bez sprawozdania końcowego, wniosków i zmian w zabezpieczeniach organizacja wraca dokładnie do stanu, w którym incydent był możliwy.

Wnioski i dalsze kroki

Po wykryciu incydentu organizacja podejmuje nie jedną decyzję, lecz sekwencję decyzji o różnych właścicielach i różnych terminach. Tempo pomaga tylko wtedy, gdy kolejność jest właściwa. Składają się na nią potwierdzenie, zabezpieczenie śladów i ograniczenie skutków. Równolegle biegną kwalifikacja prawna i zgłoszenia. Potem przychodzą informacja dla użytkowników, przywrócenie działania i wnioski.

Przed kolejnym zdarzeniem warto przesądzić pięć rzeczy. Kto ma prawo uznać, że incydent został potwierdzony, i gdzie ten moment jest zapisywany. Jak wygląda minimalny zestaw dowodów zabezpieczanych zawsze, niezależnie od rodzaju zdarzenia. Które progi klasyfikacji obowiązują organizację i skąd pochodzą. Które reżimy jej dotyczą, kto w każdym z nich przygotowuje zgłoszenie i do kogo je kieruje. Kto zatwierdza komunikaty wychodzące na zewnątrz.

Organizacja, która ma te elementy ustalone, spędza pierwsze godziny na pracy merytorycznej. Organizacja, która ich nie ma, spędza je na ustalaniu kompetencji — i to zwykle, a nie skala samego zdarzenia, decyduje o tym, jak sprawa wygląda później w dokumentach.

Materiały powiązane

Źródła

  • Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (RODO), art. 4 pkt 12, art. 33 i art. 34, tekst skonsolidowany — EUR-Lex: eur-lex.europa.eu
  • Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa, art. 2 pkt 7, art. 8i, art. 11–12c, art. 16, tekst ujednolicony — Kancelaria Sejmu, ISAP: isap.sejm.gov.pl
  • Ustawa z dnia 23 stycznia 2026 r. o zmianie ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2026 poz. 252), art. 32, art. 33, art. 35, art. 42, art. 44 i art. 46 — przepisy przejściowe dotyczące zgłaszania incydentów, Dziennik Ustaw: dziennikustaw.gov.pl
  • Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 31 października 2018 r. w sprawie progów uznania incydentu za poważny (Dz.U. 2018 poz. 2180) — Kancelaria Sejmu, ISAP: isap.sejm.gov.pl
  • Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2024/2690 z dnia 17 października 2024 r. — EUR-Lex: eur-lex.europa.eu
  • Zgłoszenie naruszenia ochrony danych — Urząd Ochrony Danych Osobowych: uodo.gov.pl
  • W jakim terminie należy zgłosić naruszenie Prezesowi UODO? — Urząd Ochrony Danych Osobowych: uodo.gov.pl
  • Pytania i odpowiedzi dotyczące nowelizacji ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa, wersja z października 2026 r., pyt. 6.5, 6.13 i 7.2 — Ministerstwo Cyfryzacji: cyber.gov.pl
  • Wytyczne 9/2022 dotyczące zgłaszania naruszenia ochrony danych osobowych na podstawie RODO, wersja 2.0, przyjęte 28 marca 2023 r., pkt 31 i 44 — Europejska Rada Ochrony Danych: edpb.europa.eu
  • Wytyczne 01/2021 w sprawie przykładów dotyczących zgłaszania naruszeń ochrony danych osobowych, wersja 2.0, przyjęte 14 grudnia 2021 r., pkt 9 — Europejska Rada Ochrony Danych: edpb.europa.eu

Ustal kolejność działań, zanim będzie potrzebna

Jeżeli reakcja na incydent opiera się dziś w Twojej organizacji na doświadczeniu kilku osób i ustaleniach podejmowanych w trakcie zdarzenia, warto uporządkować ten proces na spokojnie. Wsparcie przy incydentach i naruszeniach obejmuje ocenę sytuacji, decyzje o zgłoszeniach, komunikację i działania naprawcze.

Autor

Michał Rutkowski — LabLogic. Łączy perspektywę prawną, organizacyjną i technologiczną w pracy z zarządami średnich i dużych organizacji: wsparcie i pełnienie funkcji IOD/DPO, przygotowanie do NIS2 i KSC, reakcja na incydenty, audyty i szkolenia. Kontakt: M.Rutkowski@LabLogic.pl · LinkedIn

Materiał ma charakter ogólny i edukacyjny. Nie stanowi indywidualnej opinii prawnej ani rekomendacji dla konkretnej organizacji. Zakres obowiązków należy ocenić z uwzględnieniem jej sytuacji.

Stan prawny: listopad 2026.

Przewijanie do góry