Porozmawiajmy
Zastanawiasz się, jak to wygląda w Twojej organizacji? Napisz — odpowiem osobiście.
Krótka odpowiedź
Różnią się przedmiotem ochrony i dlatego rozstrzyga się je osobno. Incydent cyberbezpieczeństwa — w ustawie o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa nazywany po prostu incydentem — dotyczy bezpieczeństwa systemów informacyjnych i ciągłości usługi, a naruszenie w rozumieniu RODO dotyczy danych osobowych i praw osób, których te dane dotyczą. Obowiązki związane z incydentami mają tylko podmioty kluczowe i ważne, a związane z naruszeniami każdy administrator i podmiot przetwarzający. Do właściwego CSIRT zgłasza się incydent poważny, a terminy wczesnego ostrzeżenia i zgłoszenia liczy się od jego wykrycia. Prezesowi UODO administrator zgłasza naruszenie bez zbędnej zwłoki, w miarę możliwości w ciągu 72 godzin od jego stwierdzenia. Zgłoszenia nie wymaga naruszenie, przy którym ryzyko dla praw lub wolności osób jest mało prawdopodobne. Zakresy obu pojęć się przecinają, ale żaden nie zawiera drugiego. Zdarza się incydent bez naruszenia i naruszenie bez incydentu w rozumieniu ustawy. Jedno zdarzenie może więc wymagać dwóch niezależnych kwalifikacji, dwóch zgłoszeń o różnej treści i dwóch odrębnie oznaczonych wpisów w dokumentacji.
Masz incydent teraz? Sprawdź w 5 minut
Narzędzie „Mam incydent – co teraz?” wstępnie pokaże, które terminy z RODO i KSC już biegną. Na koniec pobierzesz plan działania w PDF. Bezpłatnie, bez konta i bez plików cookies.
Dlaczego to pytanie w ogóle powstaje
Pierwsze źródło wątpliwości jest językowe. W większości organizacji słowo „incydent” oznacza wszystko, co poszło nie tak w systemach — od nieudanego logowania po zatrzymanie produkcji. Tak nazywa się kolejka w systemie zgłoszeń, tak nazywa się procedura i tak mówi się na spotkaniu. Ustawa nadaje temu słowu znaczenie węższe i przypisuje mu konkretne obowiązki, więc od momentu, w którym organizacja podlega przepisom o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa, ta sama nazwa opisuje dwie różne rzeczy.
Drugie źródło jest pojęciowe. Obie definicje mówią o bezpieczeństwie, więc brzmią jak dwa określenia tego samego stanu rzeczy. Punkt ciężkości mają jednak inny. Incydent opisuje wpływ zdarzenia na system informacyjny, naruszenie opisuje wpływ zdarzenia na dane osobowe. To rozróżnienie decyduje o tym, czy w danej sprawie w ogóle powstaje obowiązek wobec organu ochrony danych.
Trzecie źródło jest organizacyjne i najbardziej praktyczne. Kwalifikacja zapada zwykle na jednym spotkaniu i prowadzi ją jedna rola — najczęściej ktoś z zespołu bezpieczeństwa albo z działu IT. Jeżeli ta osoba zamknie sprawę jednym rozstrzygnięciem, druga ścieżka nie zostaje odrzucona świadomie, tylko po prostu nikt jej nie otwiera. Widać to później po dokumentacji. Jest opis techniczny zdarzenia i nie ma śladu oceny czy zdarzenie dotknęło danych osobowych.
Co trzeba ustalić przed decyzją
Co każde z tych pojęć obejmuje
Ustawa o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (KSC) definiuje incydent jako zdarzenie, które ma lub może mieć niekorzystny wpływ na bezpieczeństwo systemów informacyjnych. Samo bezpieczeństwo systemów informacyjnych ustawa opisuje jako odporność tych systemów na zdarzenia naruszające poufność, integralność, dostępność i autentyczność przetwarzanych danych lub związanych z nimi usług. Systemem informacyjnym jest przy tym system teleinformatyczny albo urządzenie lub grupa połączonych urządzeń i oprogramowania zaprogramowanych w celu przetwarzania danych — wraz z danymi przetwarzanymi w postaci elektronicznej. Punktem odniesienia są zatem system i usługa, którą ten system obsługuje.
RODO definiuje naruszenie ochrony danych osobowych jako naruszenie bezpieczeństwa prowadzące do przypadkowego lub niezgodnego z prawem zniszczenia, utracenia, zmodyfikowania, nieuprawnionego ujawnienia lub nieuprawnionego dostępu do danych osobowych. Punktem odniesienia są tu dane, a nie system, w którym się znajdują. Nośnik nie ma znaczenia — definicja obejmuje dane przesyłane, przechowywane i przetwarzane w dowolny inny sposób.
W poradniku o naruszeniach Prezes UODO rozkłada tę definicję na trzy warunki, które muszą wystąpić łącznie. Zdarzenie jest incydentem bezpieczeństwa, dotyczy przetwarzanych danych osobowych i — w brzmieniu poradnika — może doprowadzić do jednego z wymienionych następstw. Samo rozporządzenie jest tu węższe, bo art. 4 pkt 12 RODO mówi o naruszeniu bezpieczeństwa prowadzącym do tych skutków, a poradnik ujmuje ten warunek jako możliwość. W praktyce różnica rzadko rozstrzyga sprawę, bo utracenie danych jest jednym ze skutków wymienionych wprost w definicji — zgubiony nośnik z danymi jest naruszeniem także wtedy, gdy nikt do tych danych nie sięgnął.
Poradnik i ustawa używają słowa „incydent” w różnym zakresie. „Incydent bezpieczeństwa”, o którym mówi poradnik, to pojęcie ogólne i obejmuje również zdarzenia poza systemami teleinformatycznymi. „Incydent” w rozumieniu ustawy o KSC ma węższy zakres niż to ogólne pojęcie poradnika. Odnosi się wyłącznie do bezpieczeństwa systemów informacyjnych. Każde naruszenie ochrony danych jest więc incydentem bezpieczeństwa w tym pierwszym, ogólnym sensie, ale nie każde jest incydentem w rozumieniu ustawy.
Z tego wynikają dwa typowe rozjazdy. Awaria albo atak zakłócający system bez danych osobowych mieści się w definicji incydentu, a naruszeniem nie jest. W drugą stronę jest podobnie. Zagubiona teczka z dokumentacją pracowniczą, pożar archiwum albo przesyłka doręczona pod niewłaściwy adres są naruszeniem ochrony danych, choć nie dotykają żadnego systemu informacyjnego. Odpartą próbę ataku ustawa ujmuje osobno. Zdarzenie, któremu udało się zapobiec, jest potencjalnym zdarzeniem dla cyberbezpieczeństwa (art. 2 pkt 11e).
Część wspólna jest przy tym większa, niż się zwykle zakłada. Skoro bezpieczeństwo systemów informacyjnych obejmuje poufność przetwarzanych danych, to zdarzenie naruszające poufność danych osobowych w systemie spełnia zwykle obie definicje naraz. Rozdzielanie kwalifikacji nie służy więc temu, żeby wybrać jedną z nich, tylko temu, żeby nie przeoczyć drugiej.
Kogo dotyczy każdy z tych obowiązków
To pytanie rozstrzyga się przed oceną zdarzenia, nie po niej. Obowiązki dotyczące obsługi i zgłaszania incydentów wiążą wyłącznie podmioty kluczowe i podmioty ważne, czyli organizacje spełniające przesłanki kwalifikacji z ustawy o KSC. Do podmiotów kluczowych i ważnych z sektora bankowości i infrastruktury rynków finansowych nie stosuje się przepisów ustawy o zgłaszaniu poważnych incydentów, z wyjątkami wymienionymi w art. 8i ust. 1. Minister Cyfryzacji wskazuje, że w tym sektorze pierwszeństwo ma rozporządzenie DORA (pyt. 14.2). Obowiązki dotyczące naruszeń wiążą każdego administratora danych i każdy podmiot przetwarzający, niezależnie od wielkości, sektora i wpisu do jakiegokolwiek wykazu.
W praktyce oznacza to układ niesymetryczny. Większość organizacji ma obowiązki naruszeniowe zawsze, a obowiązki incydentowe dopiero wtedy, gdy spełnia przesłanki podmiotu kluczowego lub ważnego. Organizacje, które nie mają rozstrzygniętego statusu na piśmie, zwykle zaczynają od ustalenia zakresu obowiązków w NIS2 i KSC, zanim zaczną łączyć obie ścieżki w jedną procedurę.
Do tego dochodzą przepisy przejściowe, bez których obraz jest nieprawdziwy. Nowelizacja ustawy o KSC weszła w życie 3 kwietnia 2026 r. Podmioty, które spełniły przesłanki uznania za podmiot kluczowy albo ważny z tym dniem, realizują obowiązki z rozdziału 3 ustawy — w tym obsługę i zgłaszanie incydentów — w terminie 12 miesięcy, czyli do 3 kwietnia 2027 r. Podmiot, który spełni przesłanki później, ma na wdrożenie tych obowiązków 12 miesięcy od dnia ich spełnienia (art. 16 ustawy). Dla dawnych operatorów usług kluczowych termin na przejście na nowe zasady zgłaszania incydentów poważnych upłynął 3 października 2026 r. (art. 33 ust. 4 nowelizacji). Obowiązki wynikające z RODO żadnego okresu dostosowawczego nie mają i biegną niezależnie od tego harmonogramu.
Od którego momentu liczy się czas
Każdy z reżimów wyznacza własny punkt startowy i to jest najczęstsze źródło błędu w dokumentacji. Terminy wobec właściwego CSIRT biegną od wykrycia incydentu poważnego. Termin wobec Prezesa UODO biegnie od stwierdzenia naruszenia. Według EROD administrator stwierdza naruszenie, gdy uzyskał dostateczną pewność, że incydent bezpieczeństwa doprowadził do narażenia danych osobowych (wytyczne 9/2022, pkt 31).
Te momenty nie muszą się pokrywać. Według Ministra Cyfryzacji momentem wykrycia jest zidentyfikowanie zdarzenia jako incydentu, które może nastąpić dopiero po analizie logów (pyt. 6.5). EROD wskazuje, że czasem naruszenie jest stosunkowo jasne od początku, a czasem ustalenie narażenia danych może wymagać czasu (wytyczne 9/2022, pkt 33). Oba momenty mogą się więc zbiec albo przypaść w różnych godzinach. Warto zapisać każdy z nich osobno, także gdy przypadają na tę samą godzinę. Kolejność czynności w pierwszej dobie i sposób jej dokumentowania opisuje materiał Co zrobić po wykryciu incydentu?.
Jaki próg uruchamia zgłoszenie
Progi także są zbudowane inaczej i nie da się ich stosować zamiennie. Zgłoszeniu podlega incydent poważny, a progi uznania incydentu za poważny określa Rada Ministrów w rozporządzeniu, odrębnie dla sektorów i podsektorów. Z tej delegacji wyłączone są podmioty, dla których progi ustaliła Komisja Europejska w rozporządzeniu wykonawczym 2024/2690, na przykład dostawcy usług chmurowych i usług zarządzanych. Ustawa wymienia cztery rodzaje kryteriów. Są to liczba użytkowników dotkniętych zakłóceniem, czas oddziaływania incydentu na usługę, zasięg geograficzny oraz inne czynniki właściwe dla sektora. Ostatni rodzaj nie musi być liczbowy. W ochronie zdrowia rozporządzenie z 2018 r. wymienia wśród progów brak poufności lub integralności danych przetwarzanych w usłudze.
Krajowe progi nie obejmują jednak wszystkich sektorów. Do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych obowiązują dotychczasowe, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od wejścia nowelizacji w życie. Aktem obowiązującym jest rozporządzenie Rady Ministrów z 31 października 2018 r., wydane jeszcze pod rządami pierwotnej ustawy. Zawiera progi dla sześciu sektorów dawnych operatorów usług kluczowych — od energii i transportu po infrastrukturę cyfrową — i posługuje się pojęciem usługi kluczowej, którego nowelizacja już nie używa. Organizacja spoza zakresu rozporządzenia z 2018 r. i rozporządzenia 2024/2690 nie ma dziś progu w przepisach wykonawczych. Ocenia zdarzenie według definicji incydentu poważnego z ustawy. Lukę ma zamknąć nowe rozporządzenie Rady Ministrów.
Po stronie RODO żadnej tabeli progów nie ma. Zgłoszenie jest regułą. Wyjątek zachodzi wtedy, gdy jest mało prawdopodobne, by naruszenie skutkowało ryzykiem naruszenia praw lub wolności osób fizycznych (art. 33 ust. 1 RODO). Rozstrzyga o tym ocena administratora. Ocena jest jakościowa i dotyczy skutków dla ludzi, a nie skali zakłócenia usługi. Ocena naruszenia liczbą dotkniętych użytkowników usługi zamiast ryzyka dla osób systematycznie zaniża wynik, bo zdarzenie o niewielkim zasięgu potrafi objąć szczególne kategorie danych osobowych. Sam mechanizm tej oceny opisuje materiał Czy każde naruszenie ochrony danych trzeba zgłosić?.
Praktyczna konsekwencja jest taka, że zdarzenie poniżej progu incydentu poważnego bywa naruszeniem wymagającym zgłoszenia, a incydent poważny bywa zdarzeniem, które danych osobowych w ogóle nie dotknęło. Wynik jednej oceny nie przesądza wyniku drugiej.
Co zawiera każde ze zgłoszeń
Najłatwiej zobaczyć różnicę, porównując wymaganą treść. Zgłoszenie incydentu poważnego opisuje wpływ zdarzenia na świadczenie usługi. Wskazuje, którą usługę objęło, ilu użytkowników dotknęło, jaki był zasięg geograficzny i czy wpłynęło na świadczenie usług przez inne podmioty. Dochodzą do tego przyczyny, przebieg i podjęte działania zapobiegawcze oraz naprawcze.
Zgłoszenie naruszenia do Prezesa UODO opisuje co innego. Obejmuje charakter naruszenia, w miarę możliwości z kategoriami i przybliżoną liczbą osób oraz wpisów danych. Podaje imię i nazwisko oraz dane kontaktowe inspektora ochrony danych lub oznaczenie innego punktu kontaktowego. Opisuje też możliwe konsekwencje naruszenia oraz środki zastosowane lub proponowane w celu zaradzenia naruszeniu. Pierwsze zgłoszenie mówi o usłudze, drugie o osobach. Wspólne są przede wszystkim przebieg zdarzenia i opis podjętych działań. Treści jednego zgłoszenia nie da się więc przepisać do drugiego bez pominięcia większości wymaganych informacji.
Jak wygląda różnica w skrócie
| Wymiar | Incydent — ustawa o KSC | Naruszenie — RODO |
|---|---|---|
| Przedmiot ochrony | Bezpieczeństwo systemów informacyjnych i ciągłość usługi | Dane osobowe oraz prawa i wolności osób |
| Warunek zaistnienia | Wpływ na bezpieczeństwo systemu — realny albo możliwy | Naruszenie bezpieczeństwa prowadzące do przypadkowego lub niezgodnego z prawem zniszczenia, utracenia, zmodyfikowania lub nieuprawnionego ujawnienia danych osobowych albo nieuprawnionego dostępu do nich |
| Znaczenie nośnika | Wyłącznie system informacyjny | Dowolny nośnik, także papierowy |
| Kogo dotyczy | Podmioty kluczowe i podmioty ważne | Administratorzy i podmioty przetwarzające |
| Początek biegu terminu | Wykrycie incydentu | Stwierdzenie naruszenia |
| Próg zgłoszenia | Definicja incydentu poważnego i progi z rozporządzenia z 2018 r. albo 2024/2690, jeżeli obejmują podmiot | Ocena ryzyka dla praw i wolności osób |
| Adresat zgłoszenia | Właściwy CSIRT, a przy niekorzystnym wpływie na usługi również ich użytkownicy | Prezes UODO, a przy wysokim ryzyku również osoby, chyba że zachodzi wyjątek z art. 34 ust. 3 |
| Kto prowadzi kwalifikację | Zespół bezpieczeństwa, na odpowiedzialność kierownika podmiotu | Administrator, w praktyce przy udziale IOD |
| Gdzie zostaje ślad | Rejestrowane incydenty udostępniane właściwemu CSIRT | Dokumentacja naruszeń obejmująca również niezgłoszone |
Zapamiętaj
Rozstrzyga to, co zdarzenie realnie objęło, a nie to, jak zostało nazwane w pierwszym zgłoszeniu wewnętrznym.
Gdzie zapisuje się wynik obu kwalifikacji
Każdy reżim wymaga własnego śladu. Podmiot kluczowy lub ważny zapewnia właściwemu CSIRT dostęp do informacji o rejestrowanych incydentach w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań. Administrator dokumentuje wszelkie naruszenia ochrony danych wraz z okolicznościami, skutkami i podjętymi działaniami zaradczymi, a dokumentacja ma pozwolić organowi nadzorczemu zweryfikować, czy przepisy były przestrzegane. Obowiązek dokumentowania obejmuje również naruszenia, których organizacja nie zgłosiła.
Jeden system zgłoszeń obsłuży oba obowiązki tylko wtedy, gdy ma rozdzielone pola. Osobno zapisuje moment wykrycia i moment stwierdzenia, osobno klasyfikację incydentu i kwalifikację naruszenia, osobno uzasadnienie każdej z dwóch decyzji. Wspólny rekord z jedną datą i jednym statusem wygląda porządnie do pierwszego pytania organu o to, kiedy i na jakiej podstawie organizacja rozstrzygnęła sprawę.
Cztery układy jednego zdarzenia
Skutki po stronie KSC dotyczą tylko podmiotów kluczowych i ważnych.
| Sytuacja | Incydent w rozumieniu KSC | Naruszenie w rozumieniu RODO | Co z tego wynika |
|---|---|---|---|
| Zakłócenie pracy systemu sterowania procesem technologicznym, w którym nie są przetwarzane dane osobowe | Tak | Nie | Obsługa i rejestracja po stronie KSC, klasyfikacja według progów; brak obowiązków wobec organu ochrony danych |
| Zaszyfrowanie systemów obsługujących klientów przez oprogramowanie wymuszające okup | Tak | Tak | Dwie ścieżki i dwie oceny równolegle. Zdarzenie może wymagać dwóch zgłoszeń o innej treści, każdego z terminem liczonym od własnego momentu |
| Zagubienie papierowej dokumentacji zawierającej dane osobowe | Nie | Tak | Wyłącznie ścieżka RODO — ocena ryzyka dla osób, decyzja o zgłoszeniu, wpis do dokumentacji naruszeń |
| Zdarzenie u dostawcy przetwarzającego dane w imieniu organizacji | U dostawcy, jeżeli podlega ustawie. Także u organizacji, jeżeli zdarzenie wpływa na jej systemy lub usługę | Po stronie organizacji jako administratora | Dostawca zgłasza naruszenie administratorowi, a decyzję o zgłoszeniu do organu podejmuje administrator |
Najwięcej kłopotu sprawia w praktyce zdarzenie u dostawcy. Obie kwalifikacje mogą powstać u dwóch różnych podmiotów w związku z jednym zdarzeniem. Według Ministra Cyfryzacji podmiot kluczowy lub ważny powinien zawrzeć w umowach z dostawcami obowiązek niezwłocznego informowania o incydencie związanym z usługą dostawcy (pyt. 6.5). Umowa powierzenia powinna też wyznaczać czas i kanał powiadomienia o naruszeniu. Bez tego administrator dowiaduje się o sprawie na końcu łańcucha.
Wnioski i dalsze kroki
Po każdym zdarzeniu trzeba zadać dwa pytania osobno. Chodzi o to, czy zdarzenie wpłynęło albo mogło wpłynąć na bezpieczeństwo systemów informacyjnych oraz czy dotknęło danych osobowych albo mogło do tego doprowadzić. Odpowiedź na pierwsze nie przesądza odpowiedzi na drugie, a rozstrzygnięcie jednego reżimu nie zamyka drugiego. Organizacja, która zadaje tylko jedno z tych pytań, nie tyle podejmuje złą decyzję, ile w ogóle nie podejmuje drugiej.
Przed kolejnym zdarzeniem warto przesądzić cztery rzeczy. Kto zadaje drugie pytanie i w którym momencie obsługi sprawy. Jak zbudowany jest rejestr, żeby pomieścił dwa momenty, dwie kwalifikacje i dwa uzasadnienia. Skąd pochodzą progi klasyfikacji incydentu i według jakich kryteriów oceniane jest ryzyko dla osób. Od kiedy obowiązki z ustawy o KSC realnie wiążą organizację, biorąc pod uwagę przepisy przejściowe.
Rozdzielenie obu kwalifikacji nie zwiększa liczby procedur. Zwykle prowadzi do jednej procedury, w której dwie decyzje mają nazwanych właścicieli i osobne miejsca w dokumentacji — i to ta zmiana, a nie skala samego zdarzenia, decyduje później o tym, co organizacja potrafi wykazać.
Materiały powiązane
- Co zrobić po wykryciu incydentu? — kolejność działań w pierwszej dobie, zabezpieczenie śladów i równoległy bieg terminów.
- Czy każde naruszenie ochrony danych trzeba zgłosić? — próg zgłoszenia i ocena ryzyka dla praw i wolności osób.
- Czy każda organizacja podlega NIS2? — kwalifikacja podmiotu przesądzająca o tym, czy obowiązki incydentowe w ogóle powstają.
- Co powinien zawierać rejestr naruszeń ochrony danych? — co zapisać po kwalifikacji zdarzenia, także wtedy, gdy naruszenia nie stwierdzono.
- Co zawiera zgłoszenie incydentu poważnego do CSIRT? — treść wczesnego ostrzeżenia, zgłoszenia i sprawozdań po stronie KSC
Źródła
- Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (RODO), art. 4 pkt 12, art. 33 i art. 34, tekst skonsolidowany — EUR-Lex: eur-lex.europa.eu
- Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa, art. 2 pkt 3d, 5, 7, 11e i 14, art. 8i, art. 11, art. 12, art. 12a i art. 16, tekst ujednolicony — Kancelaria Sejmu, ISAP: isap.sejm.gov.pl
- Ustawa z dnia 23 stycznia 2026 r. o zmianie ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2026 poz. 252), art. 32 i art. 33 — przepisy przejściowe, Dziennik Ustaw: dziennikustaw.gov.pl
- Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 31 października 2018 r. w sprawie progów uznania incydentu za poważny (Dz.U. 2018 poz. 2180) — Kancelaria Sejmu, ELI: api.sejm.gov.pl
- Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2024/2690 z dnia 17 października 2024 r., art. 1 — EUR-Lex: eur-lex.europa.eu
- Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2554 w sprawie operacyjnej odporności cyfrowej sektora finansowego (DORA) — EUR-Lex: eur-lex.europa.eu
- Pytania i odpowiedzi dotyczące nowelizacji ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa, wersja z października 2026 r., pyt. 6.5 i 14.2 — Ministerstwo Cyfryzacji: cyber.gov.pl
- Wytyczne 9/2022 dotyczące zgłaszania naruszenia ochrony danych osobowych na podstawie RODO, wersja 2.0, przyjęte 28 marca 2023 r., pkt 31 i 33 — Europejska Rada Ochrony Danych: edpb.europa.eu
- Poradnik dotyczący naruszeń ochrony danych osobowych, wersja z 20 lutego 2025 r. — Urząd Ochrony Danych Osobowych: uodo.gov.pl
- Inne obowiązki i przepisy związane z naruszeniami — Urząd Ochrony Danych Osobowych: uodo.gov.pl
Rozdziel obie kwalifikacje, zanim zdarzenie ich wymusi
Jeżeli w Twojej organizacji jedno zdarzenie kwalifikuje dziś jedna rola, a rejestr ma jedną datę i jeden status, warto uporządkować ten proces na spokojnie. Wsparcie przy incydentach i naruszeniach obejmuje ocenę sytuacji, decyzje o zgłoszeniach, dokumentowanie i działania naprawcze.
Materiał ma charakter ogólny i edukacyjny. Nie stanowi indywidualnej opinii prawnej ani rekomendacji dla konkretnej organizacji. Zakres obowiązków należy ocenić z uwzględnieniem jej sytuacji.
Stan prawny: listopad 2026.