Co powinien zawierać rejestr naruszeń ochrony danych?

Michał Rutkowski • dla inspektorów ochrony danych i zespołów compliance • opublikowano 13 sierpnia 2026 • aktualizacja 19 października 2026 • 8 min czytania

Porozmawiajmy

Zastanawiasz się, jak to wygląda w Twojej organizacji? Napisz — odpowiem osobiście.

Krótka odpowiedź

RODO nie mówi o rejestrze, tylko o dokumentowaniu. Administrator dokumentuje wszelkie naruszenia, w tym ich okoliczności, skutki i podjęte działania zaradcze (art. 33 ust. 5 RODO). Dokumentacja ma pozwolić organowi nadzorczemu zweryfikować przestrzeganie całego art. 33, w tym prawidłowość decyzji o niezgłoszeniu. Wpis łączy wymogi przepisu z zakresem wskazanym w poradniku Prezesa UODO. Podaje datę i godzinę wystąpienia, stwierdzenia i zakończenia naruszenia oraz sposób wykrycia. Opisuje rodzaj, przyczynę i przebieg naruszenia, rodzaj i zakres danych oraz liczbę i kategorie osób. Zawiera skutki i możliwe skutki, uzasadnienie oceny ryzyka oraz działania zaradcze i zapobiegawcze. Podaje też datę zgłoszenia, przyczyny ewentualnego opóźnienia i inne istotne informacje ze zgłoszenia albo uzasadnienie decyzji o niezgłoszeniu. Przy zawiadomieniu osób zapisuje się jego datę, treść, sposób i liczbę zawiadomionych osób albo uzasadnienie decyzji o niezawiadomieniu. Uzasadnienie niezawiadomienia wskazuje brak wysokiego ryzyka (art. 34 ust. 1) albo wyjątek z art. 34 ust. 3. Najwięcej treści wymagają wpisy o naruszeniach, których administrator nie zgłosił. Umieszczania w rejestrze danych osobowych Prezes UODO nie zaleca.

Masz incydent teraz? Sprawdź w 5 minut

Narzędzie „Mam incydent – co teraz?” wstępnie pokaże, które terminy z RODO i KSC już biegną. Na koniec pobierzesz plan działania w PDF. Bezpłatnie, bez konta i bez plików cookies.

Dlaczego to pytanie w ogóle powstaje

Rejestr naruszeń bywa prowadzony jako lista spraw wysłanych do organu nadzorczego. Powstaje wtedy dokument powielający wiedzę, którą organ i tak ma. Milczy natomiast o sprawach rozstrzygniętych samodzielnie. One także podlegają weryfikacji, a decyzję o niezgłoszeniu wykazuje się dokumentacją.

Drugie źródło nieporozumienia jest terminologiczne. Art. 33 ust. 5 RODO nie posługuje się słowem „rejestr” i nie narzuca formy. Prezes UODO stwierdza wprost, że wewnętrzny rejestr naruszeń może pomóc w realizacji obowiązku. Prowadzenie odrębnej ewidencji nie jest jednak obowiązkowe. Istotne jest to, żeby informacje były wyraźnie oznaczone i dostępne do wglądu. Obowiązkiem jest więc rezultat dowodowy, a nie tabela. Inaczej jest u dostawców usług komunikacji elektronicznej, którym prowadzenie rejestru naruszeń danych osobowych nakazuje art. 405 ust. 1 Prawa komunikacji elektronicznej.

Trzecie źródło jest organizacyjne i widać je dopiero po czasie. Wpis powstaje zwykle w dniu zamknięcia sprawy. Zawiera wtedy skrót wystarczający dla osób, które przy niej pracowały. Rok później ten sam wpis czyta ktoś inny, najczęściej na potrzeby postępowania. Wtedy okazuje się, że brakuje w nim nie faktów, tylko uzasadnień.

Warto też rozdzielić dwa dokumenty mylone z powodu podobnej nazwy. Rejestr czynności przetwarzania z art. 30 RODO opisuje, co i po co organizacja przetwarza na co dzień. Dokumentacja naruszeń z art. 33 ust. 5 opisuje zdarzenia i decyzje. To dwa różne obowiązki o różnej funkcji dowodowej.

Co trzeba ustalić przed decyzją

Co przepis nakazuje, a czego nie nakazuje

Przepis nakazuje trzy rzeczy.

  • Dokumentować wszelkie naruszenia ochrony danych osobowych.
  • Ująć okoliczności naruszenia, jego skutki oraz podjęte działania zaradcze.
  • Zapewnić, by dokumentacja pozwoliła organowi nadzorczemu zweryfikować przestrzeganie art. 33.

Nie nakazuje formy, systemu ani szablonu. Nie wyznacza też okresu przechowywania. Ta swoboda bywa odczytywana jako pobłażliwość przepisu. Jest odwrotnie — to administrator odpowiada za to, czy przyjęta forma udźwignie funkcję dowodową.

Rozstrzyga zdanie drugie. Weryfikacja dotyczy całego artykułu, więc obejmuje także ust. 1 i przesłankę odstąpienia od zgłoszenia. Odstąpienie opiera się na uznaniu za mało prawdopodobne, by naruszenie skutkowało ryzykiem dla praw lub wolności osób. Sprawdzeniu podlega właśnie ten wniosek.

Zapamiętaj

Wpis bez uzasadnienia decyzji nie daje organowi materiału do weryfikacji ani administratorowi podstawy do obrony.

Które zdarzenia trafiają do dokumentacji

Zakres jest szerszy, niż wynika z praktyki większości organizacji. Układa się w trzy kręgi.

Pierwszy krąg to naruszenia stwierdzone i zgłoszone organowi. Drugi to naruszenia stwierdzone i niezgłoszone — obowiązek dokumentowania obejmuje je tak samo, bo przepis mówi o wszelkich naruszeniach. Trzeci krąg wykracza poza literę art. 33 ust. 5. Prezes UODO zaleca dokumentowanie również incydentów bezpieczeństwa zakwalifikowanych przez administratora jako zdarzenia niebędące naruszeniami. Zalecenie obejmuje w szczególności przyczyny takiej decyzji.

To zalecenie opiera się na zasadzie rozliczalności z art. 5 ust. 2 RODO, a nie na odrębnym obowiązku. Ma jednak praktyczne znaczenie. Bez niego organizacja nie umie wykazać, że rozpatrywała zdarzenie znane organowi z innego źródła.

Co musi zawierać pojedynczy wpis

Elementy wpisu łączą wymogi przepisu z zakresem wskazanym w poradniku Prezesa UODO. O szczegółowości zapisu decyduje to, czemu dany element służy.

Element wpisuSkąd wymógCzemu służy
Okoliczności — data i czas wystąpienia, stwierdzenia oraz zakończenia; sposób wykrycia; rodzaj, przyczyna i przebieg naruszeniaart. 33 ust. 5 RODO, poradnik UODOUstalenie momentu stwierdzenia, od którego biegnie termin zgłoszenia
Rodzaj i zakres danych, liczba i kategorie osóbart. 33 ust. 5 RODO, poradnik UODOPodstawa oceny wagi potencjalnego wpływu
Skutki oraz możliwe skutki dla osóbart. 33 ust. 5 RODO, poradnik UODOOdróżnienie skutku, który wystąpił, od skutku możliwego
Uzasadnienie oceny ryzykaporadnik UODO, zasada rozliczalnościPodstawa sprawdzenia decyzji o zgłoszeniu i zawiadomieniu
Działania zaradcze i zapobiegawczeart. 33 ust. 5 RODO, poradnik UODOWykazanie reakcji i wpływu na ryzyko powtórzenia
Data zgłoszenia, przyczyny ewentualnego opóźnienia i istotne informacje ze zgłoszenia albo uzasadnienie decyzji o niezgłoszeniuart. 33 ust. 1, poradnik UODOWeryfikacja terminu zgłoszenia albo przesłanki odstąpienia od niego
Data, treść i sposób zawiadomienia oraz liczba zawiadomionych osób albo uzasadnienie decyzji o niezawiadomieniuart. 34 ust. 1 i 3, poradnik UODOWykazanie braku wysokiego ryzyka albo wyjątku z art. 34 ust. 3

Trzy elementy odróżniają dokumentację użyteczną od listy zdarzeń. Są to uzasadnienia oceny ryzyka, decyzji o zgłoszeniu i decyzji o zawiadomieniu osób. Pozostałe elementy opisują, co się stało. Uzasadnienia pokazują, dlaczego organizacja postąpiła właśnie tak.

Uzasadnienie oceny ryzyka warto zapisywać jako rozumowanie, a nie jako wynik. Zapis „ryzyko niskie” nie mówi nic o tym, co administrator wziął pod uwagę. Sprawdzić da się natomiast zapis wskazujący kategorie danych, zastosowane zabezpieczenia i wynikające z nich prawdopodobieństwo szkody. Gdy organ oceni sprawę inaczej, taki zapis pokaże, na czym administrator oparł decyzję.

Uzasadnienie przy błędnie zaadresowanej wiadomości może brzmieć tak.

Naruszenie objęło imię, nazwisko i adres e-mail [liczba] osób. Dane trafiły do jednego znanego odbiorcy zewnętrznego wskutek błędu adresowego. Odbiorca potwierdził usunięcie wiadomości; potwierdzenie zachowano w aktach sprawy. Nie wystąpiły identyfikatory pozwalające podszyć się pod osobę ani dane szczególnych kategorii. Prawdopodobieństwo dalszego rozpowszechnienia oceniono jako niskie — odbiorca jest jeden, usunięcie potwierdzone, a za wiarygodnością odbiorcy przemawia [stała współpraca i znane procedury bezpieczeństwa]. Wagę potencjalnego wpływu ogranicza zakres danych kontaktowych.

Ten zapis daje się sprawdzić. Wskazuje zakres danych, okoliczność ograniczającą ryzyko i wynikający z nich wniosek. Formuła „ryzyko niskie, sprawa zamknięta” nie zawiera żadnego z tych trzech elementów.

Jak dokumentacja się zmienia w czasie

Wpis nie jest zamykany raz. Informacje o naruszeniu napływają sukcesywnie, a każda nowa może zmienić ocenę ryzyka i poprawność wcześniejszego rozstrzygnięcia. Dokumentacja ma to odwzorowywać i zachowywać ślad zmiany, a nie tylko stan końcowy.

Ma to bezpośredni skutek proceduralny. Naruszenie ocenione pierwotnie jako niepodlegające zgłoszeniu może po ustaleniu pełnego zakresu danych wymagać zgłoszenia. Jeżeli od stwierdzenia naruszenia minęły już 72 godziny, do zgłoszenia dołącza się wyjaśnienie przyczyn opóźnienia (art. 33 ust. 1 RODO). Wyjaśnienie opiera się wtedy na dokumentacji pokazującej, kiedy administrator dowiedział się o nowej okoliczności.

Jak długo przechowywać i czego nie umieszczać

RODO nie wskazuje okresu, po którym informacje o naruszeniach można usunąć. Prezes UODO zaleca więc przechowywanie ich możliwie długo. Z tego zalecenia wynika drugie, mniej oczywiste. W wewnętrznym rejestrze nie jest wymagane ani zalecane umieszczanie danych osobowych — ani osób, których naruszenie dotyczyło, ani osób zaangażowanych w obsługę sprawy.

To stanowisko jest w praktyce łamane najczęściej. Rejestry prowadzone w arkuszach kalkulacyjnych zwykle zawierają imiona i nazwiska osób poszkodowanych oraz autorów wpisów. Powstaje wtedy zbiór danych przechowywany bezterminowo, dla którego trzeba osobno ustalić podstawę i okres retencji. Rozwiązaniem jest rozdzielenie warstw. Rejestr operuje identyfikatorem sprawy i danymi zagregowanymi, a materiał zawierający dane osobowe leży w aktach sprawy z własnym okresem przechowywania.

Jeżeli dane osobowe mimo wszystko trafiają do ewidencji, obowiązują wobec nich zwykłe zasady przetwarzania, w tym minimalizacja i ograniczenie przechowywania.

Kto prowadzi dokumentację przy przetwarzaniu powierzonym

Obowiązek z art. 33 ust. 5 RODO jest adresowany do administratora. Podmiot przetwarzający zgłasza naruszenie administratorowi bez zbędnej zwłoki po jego stwierdzeniu. Umowa powierzenia lub inny instrument prawny ma przewidywać, że podmiot przetwarzający pomaga administratorowi wywiązać się z obowiązków z art. 32–36, w tym z dokumentowania. Pomoc uwzględnia charakter przetwarzania i informacje dostępne podmiotowi przetwarzającemu (art. 28 ust. 3 lit. f RODO).

Wniosek praktyczny dotyczy treści umowy powierzenia. Administrator dokumentuje okoliczności zdarzenia, które zaszło w cudzej infrastrukturze. Musi więc mieć umowną drogę do danych o czasie wykrycia, zakresie i przebiegu. Umowa powierzenia przewidująca samo powiadomienie bez zakresu przekazywanych informacji zostawia administratora z wpisem, którego nie umie uzasadnić.

Najczęstsze błędy

  • Rejestr obejmujący wyłącznie naruszenia zgłoszone. Obowiązek dotyczy wszelkich naruszeń. Wpisy o sprawach niezgłoszonych wymagają najpełniejszego uzasadnienia. Sprawy zgłoszone też podlegają weryfikacji, na przykład co do terminu i decyzji o zawiadomieniu osób.
  • Ocena ryzyka zapisana jako wynik. „Niskie ryzyko” nie jest uzasadnieniem. Weryfikowalny jest tok rozumowania, nie jego konkluzja.
  • Mylenie dokumentacji naruszeń z rejestrem czynności przetwarzania. To dwa odrębne obowiązki o różnym przedmiocie — art. 30 opisuje przetwarzanie, art. 33 ust. 5 opisuje zdarzenia i decyzje. EROD dopuszcza dokumentowanie naruszeń w rejestrze czynności przetwarzania, jeżeli informacje o nich są wyraźnie oznaczone i można je pobrać na żądanie (wytyczne 9/2022, pkt 122, przypis 47).
  • Bezterminowe przechowywanie danych osobowych w rejestrze. Zalecenie długiego przechowywania dotyczy informacji o naruszeniach, a nie danych osób. Te dwie warstwy trzeba rozdzielić przy projektowaniu ewidencji.
  • Brak śladu zdarzeń zakwalifikowanych jako nie-naruszenia. Decyzja o uznaniu zdarzenia za niebędące naruszeniem wymaga zapisu wraz z przyczyną.
  • Wpis zamykany po pierwszej ocenie. Dokumentacja ma być aktualizowana. Nowa informacja może zmienić ocenę ryzyka i wymagać zgłoszenia już po upływie 72 godzin od stwierdzenia naruszenia. Do takiego zgłoszenia dołącza się wyjaśnienie przyczyn opóźnienia.

Wnioski i dalsze kroki

Dokumentacja naruszeń jest dowodem procesu decyzyjnego, a nie ewidencją zdarzeń. Ta jedna przesłanka rozstrzyga o jej zawartości. Wpis ma odtworzyć, co organizacja wiedziała w danym momencie i jaki wniosek z tego wyciągnęła. Przy sprawach zgłoszonych część uzasadnienia jest już w zgłoszeniu. Wpis powinien jednak wskazać datę zgłoszenia, przyczyny ewentualnego opóźnienia i decyzję o zawiadomieniu osób.

Kolejność porządkowania dokumentacji, która sprawdza się przy istniejącym rejestrze.

  1. Sprawdź, czy w ewidencji są wpisy o naruszeniach niezgłoszonych. Jeżeli ich nie ma, oznacza to brak takich naruszeń albo lukę w rejestrze.
  2. Przejrzyj wpisy pod kątem uzasadnienia oceny ryzyka i uzupełnij te, które podają sam wynik.
  3. Rozdziel warstwę rejestru od akt sprawy i usuń z rejestru dane osobowe, które nie są tam potrzebne.
  4. Ustal, skąd biorą się informacje o naruszeniach u podmiotów przetwarzających i czy umowy to zapewniają.
  5. Wprowadź zasadę aktualizowania wpisu wraz z napływem informacji, z zachowaniem śladu zmian.

Uporządkowana dokumentacja daje przy okazji materiał niedostępny z innego źródła. Jest nim powtarzalność błędów tego samego typu. To właściwy punkt wyjścia do zaprojektowania szkolenia dopasowanego do ról i procesów. Wskazuje bowiem procesy, w których zdarzenia rzeczywiście powstają.

Materiały powiązane

Źródła

  • Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (RODO), art. 5 ust. 2, art. 24 ust. 1, art. 28 ust. 3 lit. f, art. 30, art. 33 i art. 34, tekst skonsolidowany — EUR-Lex: eur-lex.europa.eu
  • Ustawa z dnia 12 lipca 2024 r. – Prawo komunikacji elektronicznej, art. 405 ust. 1, tekst ujednolicony (stan na 7 lipca 2026 r.) — Kancelaria Sejmu, ISAP: isap.sejm.gov.pl
  • Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, „Poradnik dotyczący naruszeń ochrony danych osobowych”, wersja z 20 lutego 2025 r., rozdział 8 — uodo.gov.pl
  • Europejska Rada Ochrony Danych, Wytyczne 9/2022 dotyczące zgłaszania naruszenia ochrony danych osobowych na podstawie RODO, wersja 2.0 przyjęta 28 marca 2023 r., pkt 122 — edpb.europa.eu
  • Europejska Rada Ochrony Danych, Wytyczne 01/2021 w sprawie przykładów dotyczących zgłaszania naruszeń ochrony danych osobowych, wersja 2.0 przyjęta 14 grudnia 2021 r. — edpb.europa.eu

Sprawdź, czy rejestr obroni Twoje decyzje

Wartość rejestru weryfikuje się dopiero wtedy, gdy trzeba wyjaśnić decyzję sprzed roku. Uporządkowanie procesu oceny incydentów i naruszeń obejmuje przegląd dotychczasowych wpisów i ustalenie zakresu, który organizacja rzeczywiście umie wykazać.

Autor

Michał Rutkowski — LabLogic. Łączy perspektywę prawną, organizacyjną i technologiczną w pracy z zarządami średnich i dużych organizacji: wsparcie i pełnienie funkcji IOD/DPO, przygotowanie do NIS2 i KSC, reakcja na incydenty, audyty i szkolenia. Kontakt: M.Rutkowski@LabLogic.pl · LinkedIn

Materiał ma charakter ogólny i edukacyjny. Nie stanowi indywidualnej opinii prawnej ani rekomendacji dla konkretnej organizacji. Zakres obowiązków należy ocenić z uwzględnieniem jej sytuacji.

Stan prawny: listopad 2026.

Przewijanie do góry